Header Image - LESBOS - EFTALOU

Dag 4,5 & 6 Moria en het strand

by droos 1 Comment

Heftige drukke dagen achter de rug waardoor we even geen puf hadden om ’s avonds nog de blog bij te houden. We hebben op dag 4 weer hard gewerkt in Moria, veel eten uitgedeeld en water. Baby’s voorzien van flesjes melk en schone luiers. Mensen komen eten halen en vragen vaak voor hun familie ook eten, omdat ze slapen of ziek zijn. We moeten dan helaas nee verkopen omdat je nooit weet of ze de waarheid spreken. En als je dan eenmaal begint dan willen ze allemaal meer. We moesten op een gegeven moment afbreken om voor het donker het kamp uit te zijn en er waren nog mensen die babyvoeding wilde. Marloes had beloofd dat we de volgende dag terug zouden komen met Pampers en voeding zodat de mensen morgen weer wat hadden.

 

De volgende dag weer enthousiast naar Moria gegaan! We gingen mensen weer helpen! YES! Toen we aan kwamen was het erg druk. Veel nieuwe mensen aangekomen. Heel veel camera mensen. Wat bleek, er kwam 1 of andere hoge pief op bezoek dus opeens was het rode kruis er om spullen uit te delen. We konden niet naar ons distributieplek omdat het rode kruis dat blokkeerde. En wat doe je dan?? We besloten om naar Kara Tepe te gaan. Dus met zijn alle de busjes in en gaan dachten wij. Toen we bijna het kamp uit waren, we liepen met zijn alle achter de busjes aan, kwam een mevrouw naar mij (Marloes) ze herkende me van gister en ik haar. Ik had haar babyvoeding beloofd. De busjes stonden nog in het kamp en de voeding en luiers kon je zien staan in de bus. Maar we moesten weg. Moet je je voorstellen dat je kind dagen niks drinkt, er word je beloofd dat morgen EINDELIJK je kindje weer wat binnen krijgt en dan word je nee verkocht. Ik kon mijn tranen op dat moment niet bedwingen. Mensen doen er alles voor om hun kinderen te voeden, wij hebben de voeding maar we moeten nee verkopen omdat we weg moeten. Dat deed pijn.

 

We moesten helaas dus echt verder. In het andere kamp kwamen we niet ver. Alles liep daar al goed geregeld dus we mochten het kamp niet in. Buiten het kamp hebben we nog bananen, sinaasappels en water kunnen uitdelen. We kregen hulp van een moslim organisatie uit Engeland. Wat een lieve zorgzame mensen zijn dat. Een van de vrouwen (gesluierd en al) legde aan me uit dat ze met haar familie en schoonfamilie dit deed. Mooi als dat mogelijk is met de hele familie. Ze legde uit dat ze in Moria later die dag nog voedselpakketjes (blikje tonijn, waterflesje, 4 boterhammen en een banaan) gingen uitdelen in kamp Moria, of wij ook hun wilde helpen. We hebben nog in het kamp wat mensen de weg gewezen en wilde toen gaan. Nog even met wat jongens buiten het kamp gesproken en even een selfie gemaakt maar helaas met zijn telefoon. Toen op naar kamp Moria, daar stond inmiddels een rij met vrouwen klaar om eten te ontvangen. Omdat het pakketje bedoeld was voor het hele gezin mochten alleen de vrouwen in de rij gaan staan. Wij moesten bij de rij blijven staan om de lieve vrede te bewaren en voordringers te weren. Ook stonden we bij de vrouwen die uitdeelde. Zij gaven het eten door aan elkaar en wij bewaakte die ketting. Natuurlijk waren er veel mannen die met zielige verhalen kwamen over dat ze geen moeder hadden en nu dus geen eten en dat de moeder of zus ziek was. Om dan telkens nee te verkopen is best hard. Er kwam zelfs een jongen naar me toe die vertelde dat hij single was en of ik dan wel wat voor hem wilde regelen met een lieve knipoog erbij. Toen hij er achter kwam dat ik getrouwd was droop hij zielig af.

 

Soms is het echt zwaar om zo vaak nee te zeggen. Je weet dat je precies het zelfde zou doen als die mensen. En mensen reageren zo vaak nog lief als je nee zegt. Vaak begrijpen ze dat je ook alleen maar wilt helpen, maar het blijft ontzettend moeilijk!

 

Vandaag zijn we naar de dirt road gegaan. En dat was het zeker, we hadden niet verwacht dat we met een 9 pers. busje daar konden rijden. Normaal zou je daar met een Jeep of quad alleen maar rijden. Zo veel gaten en stijl op en neer rijden. Hele stranden vol met zwemvesten. Weinig organisaties te vinden (die kwamen later wel).De dirt road komen bijna alle bootjes aan omdat dit het kortste stukje van Turkije naar Lesbos is.

Nog geen 5 minuten op deze weg en we zien een waterscooter aankomen. Er hangt iemand achterop. Snel erheen gereden! De man werd uit het water getrokken door een paar hulpverleners. Maar na 20 seconden ging het mis. De man werd terug gesmeten in het water. Ze riepen ga terug naar Turkije (Ik hou alle scheldwoorden er maar even tussen uit) We liepen er snel heen en vroegen wat er aan de hand was. Dit was 1 van de smokkelaars. Hij had zijn flippers nog aan. Hij wilde naar de overkant zwemmen (Wat echt niet mogelijk is!!) Mensen herkende hem van ’s ochtends toen hij als ‘vluchteling’ aan kwam. Er waren een aantal mannen die helemaal door het lint gingen en de man begonnen te trappen en iemand greep hem naar zijn keel. Doet moest hij, deze moordenaar. Gelukkig waren er veel mensen die konden ingrijpen. De man die hem bij zijn keel greep werd los gerukt maar kwam gelijk weer terug. Ik heb met de man na dat hij bedaard was gesproken. Hij vertelde mij dat de meeste smokkelaren meestal halverwege het water (grens van Griekeland/Turkije) het bootje uitspringen en terug zwemmen. Mensen aan hun lot overlaten. Soms steken ze halverwege de trip het bootje lek, bang dat de mensen hem nadat ze veilig zijn hem zouden herkennen. Het geld is binnen dus over de mensen maken ze zich niet druk. Wat een zieke gedachte, mensen met baby’s, oude mensen, gehandicapte mensen gewoon laten verdrinken.

 

En dan komt het eerste bootje aan. Snel gaat er door je heen, wat ga ik doen, waar ga ik staan. De boot werd tegen gehouden door wat mannen zodat hij niet omsloeg en dan is het duidelijk schreeuwen dat kinderen en vrouwen eerst eruit moeten. Ik bleef ietsje op afstand staan omdat er aardig wat mensen stonden en ik niet wist waar ik nou het beste kon staan. Al gauw zag in een oud mannetje het stand op strompelen. En dan ga je niet meer denken wat kan ik gaan doen. Je gaat gewoon. Hup naar die man toe en een emergency blanket om en opwarmen. Vertellen dat het nu goed is dat hij deze helse tocht overleeft heeft. Deze man kon geen woord Engels en toch begrepen wij elkaar. De man gebaarde dat de tocht onmenselijk was en dat hij, als hij dit wist dit nooit ondernomen had. Die man niet weet wat hem nog te wachten staat, de kampen, de tocht door Europa waar je telkens moet wachten bij grenzen en de kans steeds kleiner word dat je nog ergens een nieuwe start kan maken.

 

Na wat weg gebracht te hebben naar het kamp Oase (dit ligt aan het einde van de dirt road) gingen we terug naar het andere team waar David ook was. Daar was inmiddels een grote boot met gezinnen aangekomen. Huilende baby’s, vrouwen in shock , mannen die huilen. Een chaos van mensen door elkaar. Er kwam gelijk een vrouw aanlopen die een kindje van 2 jaar in m’n handen stopte. Met de enige melding. Dit gezin moet geholpen worden. Ik ben snel met iemand anders naar de auto gegaan. Kinderen moeten gelijk hun kleren uit en droge kleren aan. Het was een gezin met 3 kinderen. 8 maanden, 2 jaar en 4 jaar. Alleen de vader huilde niet. Snel auto aan en de verwarming aan! Het is echt niet denken maar doen. Het meisje van 2 dat ik aankleden kon niet stoppen met huilen. Ik heb er proberen te knuffelen en gezongen tegen haar. Ze werd rustig toen haar moeder ook stopte met huilen. Daar zit je met een Syrisch gezin in de auto, allemaal van slag, spreken geen woord Engels. Maar ik kan je vertellen dat er zijn en glimlachen een mens goed doet. Ik heb toen met iemand anders deze mensen ook naar Oase gebracht. Ze waren ons zo dankbaar, en dat voelt raar. We zijn allemaal mensen en niet meer dan dat, maar het voelt als familie.

 

We hebben vandaag 5 boten mogen helpen, en dat was nog niet eens een klein deel van wat er aan kwam deze dag. Deze dag waarin het 16 graden was, het ontzettend hard waaide waardoor veel mensen doorweekt aankwamen, mensen dachten in het paradijs te zijn beland maar geen flauw benul hebben van wat hun te wachten staat.

 

Ik heb geprobeerd jullie een klein idee te geven hoe zo’n dag verloopt en nog zoveel weg gelaten. Het is niet te beseffen hoe het hier gaat, met geen pen te beschrijven. Het enige wat we kunnen doen is de mensen liefde geven, laten weten dat we ze niet vergeten zijn en dat er nog mensen zijn die van ze houden!

 

David zal morgen zijn verhaal doen op de blog zodat jullie ook zijn ervaring kunnen horen.

 

Nog 1 dag, het is zwaar om het hier achter te laten. Er is nog zoveel eten, drinken, onderdak en menselijkheid nodig. Liefde is wat we ze kunnen geven. We hopen na morgen dat er andere mensen dit werk blijven door zetten. Het is ontzettend belangrijk werk wat nodig blijft.

Vergeet ook vooral dit filmpje niet te zien van onze groep: http://youtu.be/STgM16XB72g

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn

dag 3 in Moria

by droos 4 Comments

Wat veel mensen en wat een vieze bende. We zijn vannochtend vertrokken naar kamp Moria. deze keer iets meer georagiseerd. We hebben gister een plekje ingenomen in het kamp en werken vanuit die plek. We zijn begonnen met voedselpakketten uit te delen die we ’s ochtends met zn alle hebben gemaak in ons restaurant van het hotel. Mensen moesten netjes in de rij en achter een hek wachten om het allemaal een beetje georganiseert te laten lopen! Het is best heftig om te zien dat mensen in de rij telkens willen voordringen en extra willen voor zieke familieleden en we dat niet mogen geven. En als onze 1500 eetpakketjes op zijn moeten we nog een hele menigte vertellen dat het op is. Na het eten uitdelen onze ruimte leeggemaakt van mensen om de volgende spullen op te stellen.Tevens hebben wij in diezelfde ruimte een medisch team die de hele dag zoveel mogelijk hulp probeert te bieden aan de mensen. Zo moest Marloes het hek bewaken voor de medische kant zodat het medische team niet overladen werd. Er kwam een hoogzwangere vrouw die probeerde uit te leggen dat ze moest bevallen. Wat doe je dan, als het hele medische team overladen is met mensen. Gelukkig was er iemand die gelijk zei door naar een arts. Die niet bereikbaar is voor de mensen. Gelukkig moest de vrouw achteraf nog niet te bevallen. Maar hoe bizar is het dat je hoogzwanger in zo’n vies kamp rond loopt met te weinig eten en drinken. We hebben gelukkig ook wat baby’s kunnen voorzien van babyvoeding en kleding. Heel veel kleding uit gedeeld. En hoe gaaf is het om te zien dat een zieke baby met jou oude slaapzak een beter nacht tegemoed gaat. We hebben na alles uitgedeeld te hebben nog even door het kamp heen gelopen. Even kindjes op vrolijke met balonnen en stickers. En ik kan je vertellen dat zelfs de volwassene mee lachte! Zo’n klein gebaar en zulke lieve mensen. Een jongen van 15 jaar die mijn facebook naam wilde weten omdat wij ‘vrienden’zijn  nu :) r zijn net 20 man naar het strand gegaan. Er zijn meerdere boten gekapseisd en er is dringend hulp nodig. De hulp organisaties die er normaal zitten aan het strand zijn er tot 5 uur ’s avonds. We moeten nog goed gan overleggen hoe we verder gaan komende week. Verder in Moria of toch naar het strand om de mensen daar te helpen.

Oja, zaterdag komt er een intervieuw met Ramona (onze hoofdleider) in het kamp op Nieuws uur! Dan zie je ons misschien ook wel voorbij komen. Ook fijn om te zien dat jullie reageren en lezen. Doet ons ook erg goed.IMG_20151028_160622IMG_20151028_160156IMG_20151028_151755IMG_20151028_115746 IMG_20151028_150502 IMG_20151028_115454IMG_20151028_112310 IMG-20151028-WA0096 IMG-20151028-WA0093IMG-20151028-WA0083 IMG-20151028-WA0091 IMG-20151028-WA0080IMG-20151028-WA0075 IMG-20151028-WA0076 IMG-20151028-WA0074IMG-20151028-WA0073 IMG-20151028-WA0069 IMG-20151028-WA0059IMG-20151028-WA0040 IMG-20151028-WA0038 IMG-20151028-WA0039IMG-20151028-WA0025 IMG-20151028-WA0020 IMG-20151028-WA0019 IMG-20151028-WA0021

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Dag 2 – Een mensonwaardige chaos

by droos 4 Comments

We begonnen vandaag met een achterstand. De 4 busjes die om 9uur zouden komen kwamen een uur later. We hebben de groep gesplitst. Er zijn 2 busjes ,waaronder wij, die gelijk naar kamp Moria zijn gegaan. We kwamen daar aan en zochten onze contactpersoon Merel op. Het is daar zo’n onwijze chaos. Alles loopt door elkaar en overal ligt afval. Het kamp is in drieeen verdeeld. Deel 1 is waar alle syrische alleenstaande mannen moeten worden ingeschreven. Deel 2 zitten de geregistreerde Afganen hier staan een aantal tenten en kleine hutjes waar ze met veel mensen op de grond slapen, vaak zonder deken en alleen op een stuk karton of zeil. Dat zijn dan de ‘gelukkige’ die onderdak hebben gekregen. Het grootste gedeelte slaapt in de open lucht met niets meer dan hun drijfnate kleding. In het 3e gedeelte zitten de Afganen die nog wachten om geregistreerd te worden. Hier is de nood het hoogst!! Mensen hebben hier niets! Geen eten, geen drinken, geen onderdak, geen dekens of droge kleren. Ze slapen op afval want dat word daar ook niet geruimt.  Er word continue aan je gevraagd of je dokter ben en dat ze hulp nodig hebben. Zo trok een klein jongetje aan Davids broek en wees naar zijn blote voeten. Hij wilde alleen maar sokken of schoenen die we op dat moment nog niet hadden. Omdat we niet alle spullen nog hadden (lag in de andere busjes) zijn we gaan opruimen. Alle tentjes en hutjes afgegaan om vuil te ruimen in het2e deel van kamp Moria. En dat was echt nodig mensen sliepen tussen rottende bananenschillen en vieze oude natte kleding. Overal waar je komt hangt een penetrante pis lucht. Gek genoeg went dit, en ruik je het na 10 minuten niet meer. Marloes is de hele dag bezig geweest met tenten en hutten gereed te maken voor de komende koude nacht. David is het manusje van alles. Rent van hot naar her om alles in goede banen te laten leiden.

To be continued….

De hekken moeten dichtgehouden worden anders worden we overrompeld

De hekken moeten dichtgehouden worden anders worden we overrompeld

Hier mogen mensen slapen die net geregistreerd zijn. Enorm vies en het stinkt

Hier mogen mensen slapen die net geregistreerd zijn. Enorm vies en het stinkt

Wachtend achter het hek

Wachtend achter het hek

Water dat is ingekocht. Binnen 10 min gedistribueert

Water dat is ingekocht. Binnen 10 min gedistribueert

Shelters van UNHCR

Shelters van UNHCR

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Dag 1 – Warmte in Molivos

by droos 0 Comments

Na een reis van ruim 12 uur zijn we met het team vrijwilligers aangekomen op Lesbos. Tijdens het landen zagen we al direct de oranje stranden van de vele zwemvesten. Vanaf toen wist iedereen dat het nu erg dichtbij is gekomen. Iedereen heeft erg zijn best gedaan om geld en spullen in te zamelen. Deze week gaan we hulp bieden!

12065637_1481499608846748_2961939172432100254_nIk spreek ’s middags Gerard. Een jonge vent die met een stel vrienden al 10 dagen werkzaam is op het eiland. Hij vraagt onder andere welk plan we hebben om hulp te bieden. Hij vertelt over de afgelopen 36 uur, wat een verschrikking moet zijn geweest. De stroom vluchtelingen is dan zo groot, dat ook hij en zijn vrienden het niet meer aankunnen. Mensen staan inmiddels in letterlijk kilometers lange rijen te wachten totdat de enige griek die ze mag inschrijven ze op papier noteert! Hij vertelt van het vergeten kamp Moria, waar inmiddels nootkreten om hulp vandaan komen. 8 Vrijwilligers en wat medici die 5000 vluchtelingen moeten helpen? Moeders met baby’s die al 4 dagen in de stromende regen wachten? Waarop? Het wordt niet veel beter als ze eenmaal doorreizen.

Als we richting hotel rijden is het inmiddels een mooie 20 graden met zon. Om de 100 meter zien we een groep vluchtelingen langs de bus lopen, verwachtingsvol. Onze reisleider zegt op dat moment “het schijnt dat ze door een lach en een gedag van ons hoop krijgen”. Helaas weten deze mensen niet wat ze te wachten staat in bijvoorbeeld kamp Moria.

Marloes en ik zijn ingedeeld in team ‘baby en kind’. Met 7 anderen zullen wij ons richten op deze doelgroep. We gaan dan kleertjes uitdelen, luiers verschonen, speelgoedje geven en we gaan ook proberen babyvoeding te maken. Vandaag hebben we alles geïnventariseerd, gelabeld op maat e.d. en klaar gezet. Morgen gaan we met z’n allen naar kamp Moria met een onderverdeling in Baby & Kind, Water, Voedsel en Medisch & Hygiëne. Mocht er bij het team ‘voedsel’ een horde mensen op af komen, dan zeggen we gewoon ”Sit down en wait!” We moeten oppassen met foto’s en video’s maken in dit kamp, het schijnt dat je telefoon direct door de politie kapot wordt gemaakt als ze het zien. We weten in elk geval dat de vluchtelingen niet uit de rij zullen stappen en hun plekje opgeven.

Maar we zijn nu even blij dat het voor iedereen op het eiland even mooi weer is, de kleren zullen snel drogen. Wij gaan snel slapen!
12190956_1662575243989072_1637858455928456253_n

spullen uitzoeken 2 spullen uitzoeken IMG_20151026_171441

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn

114 KG aan spullen…

by droos 2 Comments

Met 36 vrijwilligers zullen we a.s. maandag vertrekken naar Lesbos om daar de vluchtelingen op te vangen en eerste basishulp te bieden. We doen dit namens de stichting Live for Lives. Je kunt op deze website nog steeds doneren. Hiermee help je onze reis van oktober en de reis van november.
Op dit moment is het een rommeltje in huis met spullen van lieve mensen die iets wilde doneren. Gelukkig mogen we 114 kilo meenemen in het vliegtuig! Nu kijken of het allemaal gaat passen… Volg Stichting Bootvluchteling om op de hoogte te blijven van de situatie daar op dit moment.

Spullen donaties Portofoons 2

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn